Een vragenspel als drankspel spelen
De leukste drankspellen gaan niet over drinken. Ik heb nog nooit is populair omdat mensen dingen over zichzelf vertellen, niet omdat er geteld wordt. Datzelfde effect krijg je door een vragenspel te pakken en er één regel bij te doen.
De regel: je antwoordt, of je drinkt. Meer is het niet, en het werkt omdat de keuze zelf het spel is. Wie drinkt in plaats van antwoordt, heeft daarmee ook iets gezegd — en dat weet de rest van de tafel.
Twee dingen om af te spreken voordat je begint. Eén: passen mag altijd, ook als je niet drinkt. Twee: wat aan tafel gezegd wordt, blijft aan tafel. Zonder die twee wordt het geen spel maar een verhoor.
Ongezout
Wat wij gemaakt hebben: één telefoon gaat de tafel rond, iedereen krijgt om de beurt een kaart, en elke editie loopt in drie fases op — zout, zouter, zoutst. De volgende fase gaat pas open als de vorige helemaal uit is, dus je kunt niet vooruit bladeren naar de harde vragen. Dat is met opzet: die zijn alleen hard omdat de tafel er via de eerste twee fases naartoe gegroeid is.
Er zijn vier soorten kaarten. Een vraag die jij beantwoordt, een "wie van ons" waarbij de tafel iemand aanwijst, een stemronde waarbij iedereen in het geheim stemt en je pas bij de laatste stem ziet wie het werd, en een doe-kaart — voorlezen, laten zien, versturen.
Vijftig kaarten zijn gratis. Een editie erbij koop je één keer, en daarna is hij van je. Geen account, geen abonnement, werkt offline. Koop je één editie, dan staan de advertenties in de hele app uit, ook in de gratis versie.
Alleen op iPhone, en alleen in het Nederlands. Dat blijft zo: een vraag die in vertaling zijn toon verliest, is geen vraag meer maar een formulier.